Van discipline naar toewijding

Hoe ik  na mijn ongeluk het woord discipline, of verantwoordelijkheid veranderde in devotion en toewijding, en hoe dat mijn realiteit veranderden…

Ik kan je niet met meer overtuiging vertellen hoe ik WALGDE van de twee bovengenoemde woorden, het was geen uitzondering dat ik na het gebruik van deze woorden met een paniekaanval op de grond lag.
Het zal je niet verrassen dat de andere kant van deze angst een verlangen creëerde die eigenlijk helemaal niets te maken had met dat wat ik echt wil zal je…(verlangens zijn tricky bastards als we niet goed kijken)
Ik wou een systeem dat mij zal redden van mijn verantwoordelijkheden die blijkbaar horen bij het ‘menszijn.’ Deel zijn van een maatschappij, en niet geloven dat je daar in past als je compleet anders bent! Maar wat is een maatschappij? En wat wil ik echt?

Zeker sinds mijn ongeluk en ik me god niet weet hoe ik die 40 uur moet gaan volmaken zonder er letterlijk bij neer te vallen (dank je wel niet aangeboren hersenletsel)… Deze beschrijving was voor mijn brein ‘verantwoordelijkheid’ nemen, iedereen doet het…
Als het goed is zie je hier al de conditioneringen overal al overheen stromen. Verantwoordelijkheid nemen voor mijn leven zag er voor mij uit dat ik dan 40 uur per week in een fabriek moet werken… Dat en niets anders.. I know, het lijkt hilarisch als je mijn kunde en kennis ziet.
Het is niet hilarisch wanneer dat echt één van de grootste angsten is van je systeem en je er van overtuigd ben dat dát het enige is wat gaat gebeuren als je je verantwoordelijkheid neemt wanneer je je iets beter gaat voelen dan compleet incapabel, met een ziek lichaam en een getraumatiseerd brein..

Binnenin deze geloofsovertuiging is er amper meer ruimte voor andere mogelijkheden.
Het is verdomde pijnlijk om uit het systeem te zijn geschopt door zoiets als een ongeluk, en je me god niet weet wat er van jou nog over is. En mag dat dan wel waarde hebben?
De ervaringen die ik in mijn leven heb meegemaakt, gaven geen ruimte om het anders te zien, om met andere mogelijkheden te experimenteren. Het was het één of het ander. Ik kon niet beter worden omdat ik dan weer ziek zou worden, steeds erger en erger, ik heb het jaren geprobeerd totdat ik eindigde in een continue angststoornis; dus dan kan je beter ziek blijven.

Dit is geen bewust proces. Dit gebeurt er gewoon omdat er geen ruimte gegeven wordt voor andere manieren van denken. Hokjes denken is nou eenmaal wat ik geleerd heb. 

Zeker als die weer vastzit aan een lijf met pijn, of een brein met letsel. 

Dit valt niet makkelijk omver te werpen door ‘ simpelweg anders te gaan geloven.’ Het zit met wortels in een systeem dat al generaties mee gaat.

Hier zie je heel goed dat alleen ‘licht en liefde’  denken niet de diepte bereikt die je als mens kan bereiken, maar dat dat net zo’ n oppervlakkig spelletje kan zijn, als alleen maar anderen de schuld geven van hoe jij je leven ziet… het water naar de zee blijven dragen omdat er nog niet gedurft wordt ECHT naar de angst te kijken.
Omdat dan de mogelijkheid bestaat dat het hele leven dat gekend wordt instort als een kaartenhuis. De comfortabele zone van het brein hoeft helemaal niet comfortabel te zijn, als het maar bekend is. .
Dat hoeft niet te betekenen dat er op andere fronten niet heel veel groei wordt doorgemaakt. Vuurpijlen van bewustzijn schieten dagelijks de sterren in. Maar dit punt.. nee nee nee. Hier had ik even wat meer tijd voor nodig.

Zelfs na mijn IAM consciousness (het zien van alles dat is/ of niet is) werd er nog 4d realiteit (tijd en ruimte) gevraagd, omdat ik het tweede punt ik de driehoek van hoe ik het wel wil zien weigerde onder ogen te kijken.
De angst die zegt; als ik voor mezelf verantwoordelijkheid neem op lichamelijk (3d) niveau, dan kom ik weer vast te zitten in de rat race, en kan ik erop wachten dat de pijn van het ongeluk zichzelf zal gaan herhalen (dit is de herinnering die zoveel indruk op mijn menselijk systeem heeft gemaakt dat ze door het te weigeren onder ogen te zien het continu opnieuw creëert binnenin om te ervaren. ‘zie je wel’ .

Het werd weer tijd om mijn eigen spel: ‘wat zijn woorden en wat betekenen ze voor jou’ spel te spelen.

Verantwoordelijkheid en discipline, zorgde er bij mij voor dat ik in één ogenblik in het hokje ‘moeten (kunnen)’ gegooid werd..
Als jij nu bij jezelf denkt; “jamaja, als mens-zijn moeten we ook gewoon heel veel.” Dan raad ik je aan zelf ook eens op onderzoek uit te gaan… van wie moet je wat, en wat zit daaronder??

Anyways, in het hokje ‘moeten’ heb ik me nooit thuis gevoelt… Zeker niet toen mijn normaal vol pijn en paniek zat. Ik wou rust. Ik wou eruit. Ik wou helen. Ik wou leven. Maar dan anders dat ik ooit gedaan heb. Ik wou van moeten (vechten), naar mogen (in overgave)

Het hokje ‘willen’ blijkt te blijven groeien, ik ben diep op onderzoek uitgegaan wat het is dat ik wel, maar ECHT wil, onder al die lagen van conditioneringen die zichzelf in de 3d wereld manifesteren als consequentie, als je  er eronder durft te kijken;
Ik wil mezelf op een bepaalde manier zien, waarbij ik een goed gevoel krijg. Ik wil mensen op de hoogte stellen van al die mogelijkheden die in het brein verstopt zitten.
Ik wil de groei van bewustzijn, bewust meemaken.
Ik wil op de golf mee deinen en me niet constant te hoeven wapenen tegen dezelfde golf. 

Ik wil mij waardig voelen terwijl ik in het leven loop.
Ik wil stralen, groots zijn en de hele wereld meenemen in mogelijkheden buiten het ‘normaal’ om..
Ik wil kunnen leven met mijn pijn zonder dat het mijn hele realiteit overneemt.

Daar zit geen ‘moeten’ aan vast.

Nadat ik goed heb gekeken naar mijn ‘willen’ en geconcludeerd heb dat dít willen mijn basis behoefte is, en tot aan het einde van mijn dagen ‘mijn willen’ zou blijven, ben ik eens gaan kijken hoe ik mezelf daar mee kan helpen.
Mijn onderzoek naar willen is de vraag; ben ik met ‘dit willen’ over 20 jaar nog steeds blij?
Verantwoordelijkheid en discipline zijn de woorden voor het onderbouwen van moeten.
Welke woord of woorden zou ik kunnen gebruiken voor het onderbouwen van willen?
Wat verdien ik?
Wat verdient mijn mens?

WAT WIL IK voelen tijdens het mogen willen van mijn basis willen (does it make sense?)

Ik wil toewijding aan mijn willen. Ik wil devotion naar mijn zijn…

Zie je wat die twee doen? Toen ik mezelf mocht focussen op toewijding en devotion werden de acties (verantwoordelijk nemen) een consequentie van de waarde die ik mezelf toeschreef.
Ik verdien om mijzelf op een bepaalde manier te mogen zien en behandelen. Iedereen verdient dit! Het geloof dat het mag is ons alleen afgenomen door het alles in één hokje te moeten stoppen.
Nu is alles wat je doet (ondanks dat het zomaar dezelfde 3d acties kunnen blijken) opeens voor jou! en niet omdat het moet!

Ik heb vaak het idee dat ik niet duidelijk ben, dat het niet gesnapt wordt op de diepte dat ik bedoel.

Kort gezegd; Je hoeft je leven niet te veranderen, HOE je leeft wil je veranderen. Wat/wie ben je waar? Voor jezelf? Fuck de rest!
Wat ben je waar voor jezelf binnen in jezelf? Het leven veranderd zichzelf wel om jou heen!

Welke woorden gebruik jij? Wat betekenen ze voor jou? En zijn ze wel van jou??? 
God, wat een briljante vragen toch weer!!

Blijf het brein maar bevragen.. voordat je het weet zie je dat wat om het brein heen leeft.. En dat is iets wat we allemaal verdienen.