Zonder de hel was er geen hemel

Leven met pijn,

Veel mensen weten niet dat haar lijf leeft met constante pijn. Ze laat het ook niet zien. Het is net zo normaal als de vallende blaadjes van de bomen, of het bruine gras dat al een hele zomer geen water heeft gehad. Wat ze wel ‘zien’ (voelen) is de straling van liefde die om haar heen hangt, dat is wat haar zo extra mooi maakt. Die ruimte, die is te danken aan de pijn. 

Ze heeft haar wortels verstrengeld in pijn.

Met een moker heeft ze ruimte geslagen, elke eon kwam er een breukje bij; gaten in het eeuwenoude cement, gevuld met mest en geduldig gewacht tot er een straaltje licht bij kon komen. Levens wachten ze op verlossing, alleen in het donker, alleen met haar pijn. Hier staat ze stevig;

Geen enkele ondergrond is sterker dan pijn, als je op rouw en pijn kan groeien is er niets meer wat je tegenhoudt.

Ze is een trotse pijnlijer, fiers en vastberaden, steeds dieper en hoger in vrijheid. Ooit hoopte ze nog van haar pijn af te kunnen komen; haar ziel leek een lage prijs. Ze kon nog niet door haar tranen heen kijken, blind voor de kracht van het donker. Maar nu; zie haar hier staan, met wortels van meer dan een meter dik in het één geslagen in de diepte.

Dankbaar zijn voor de pijn is geen profetie voor een zwaar en donker leven; het is de openbaring van hoeveel licht, liefde en groei gedragen wordt binnen haar fundamenten.   

Zonder pijn (hell) kon ze niet leven in de hemel.

Veel mensen zien niet dat ze leeft met hersenschade, ze zien niet dat de wereld voor haar beweegt als op een schip in de storm. Mensen zien niet dat ze alleen loopt op vertrouwen en niet meer op haar zicht. Los van de zintuigen vond ze de opening van de verstopte werkelijkheid, recht voor haar neus. Mensen zien niet de tranen die elke dag vloeien met elke stap in angst om het pad te volgen dat nog niemand is voorgegaan.

Alleen zij ziet hoe zij het ziet. 

Vertrouwen in dat wat ze niet ziet , is wat alleen de dappere doen. Niet geloven in wat je wel ziet doen alleen de gek of de genie. In kalmte en chaos reist ze door de verdiepingen van het bestaan. Ze is overal.

Haar liefde is schrijven- creeren. Lezen hoe het ook kan; omdat de boeken nog niet bestonden doet ze het zelf. Vrijheid is haar enige weg. Levens worden veranderd me elk word dat het papier raakt, of de ander.

In het open veld van het leven is alles te vinden. Alles is hier. Overdonderd door de oneindigheid. Het brein breekt. De film begint.

Nu kunnen we bouwen. Wat wilt ze zien? Wat wilt ze voelen? Wat wilt ze ervaren? Wat wil ze zijn? De regisseur en de acteur werken samen en elke dag worden er nieuwe mogelijkheden ervaren. Blijf bij je leest en het leven verandert je mens continu; er is geen één realiteit meer om in te geloven, die was er nooit geweest.
Vanaf dit ogenblik zal alles anders zijn, de wereld die eerst allemaal gescheiden was werd één, en toen kwam het gescheiden samen met de één. Een extra laag op het ‘normaal.’.
De ‘kijker’ en de ‘lever’ zijn samengesmolten. Het spel in het spel.

Overal kan nu een eigen waarde aangehangen worden, sinds je weet dat alles in de basis dezelfde waarde heeft. Wat vind je leuk? Of liever gezegd; wat vind je mens leuk?

De keuze is reuze.

Onzeker loop je de eerste stappen in het nieuwe spel, en verdomd! ‘het lijkt te werken’
Het begint erop te lijken dat je inderdaad de mens en de wereld om haar heen kan veranderen met een focus shift, of een perspectief shift. 

De belichaming van dit geloof is een ervaring. Maar de ervaring is ook het geloof.. Snap je, het maakt niet uit vanuit welke kant je komt. Steeds zekerdere stappen zetten. Steeds dieper geloven. Steeds dieper de gek en de genie omarmen.

Je ziet de splinters van ‘het bekende leven’ om je heen vliegen, maar je wordt er door geen één geraakt. Opnieuw de referentie naar de ‘rabbithole’ van Alice. Alles valt uit één wat bij je oude realiteit past om zich om te vormen naar de nieuwe. 

Dit is niet alleen op de televisie, het is op de televisie omdat het ook híer is. In Het leven van vlees en bloed. 

Durven pijn te hebben/krijgen is een basis om dit proces steeds ‘sneller’ door je heen te kunnen laten stromen, of anders gezegd; steeds meer ruimte te ervaren tussen de identiteit en de constante stroming van verandering. (je menszijn begint zich veilig te voelen door oefening in veilig zijn)
Uiteindelijk gaat het zo snel, dat je uitkomt op het nulpunt – de belichaming van dat waar je bent ingestapt, en dan begin je weer opnieuw..

De ruimte blaast zich op en de ‘kijker’ krijgt steeds meer ruimte om de ‘lever’ heen, zodat er delen zichtbaar worden die niet door het menszijn waargenomen kunnen worden. 

Verschillend (oneindige) dimensies leggen zich open en opeens kan je vliegen en ‘tijdreizen’ en is taal niet meer dan een vibratie, want alles bestaat nu, alles waar je heilig van overtuigd bent bestaat meteen, recht voor je neus. Ook datgene wat je niet gelooft bestaat hier, maar dat kan je niet zien, zo werkt het spel.

Dit is doodnormaal en niet speciaal; dit is mens zijn.

We doen het allemaal, alleen velen weten de regels van het spel niet, of zijn zich niet bewust van dat het een spel is. Dit komt door de angst voor de angst. De angst voor de pijn. De angst voor het niet weten. De angst voor de dood. De angst voor het leven. 

Het is ironisch voor haar om te zien dat de diepste verlangens verstopt liggen in de grootste angsten. Vele zijn comfortabel genoeg om niet uit angst voor de angst te hoeven stappen en zullen dan niet kunnen ervaren dat de angst zonder de angst helemaal niet zo angstig is. Andere kunnen niet anders meer, de pijn van het niet meer kunnen ontlopen drukt een pistool tegen het hoofd en ze zinken de pijn in, meestal vechtend, altijd vechtend.
Maar daar ligt de vrijheid. Daar ligt de openheid. Daar ligt de schat in jouw begraven – alleen maar onder een geloof, zelfs al is het het ‘pijn.’

Is dat niet interessant?

Wil jij ook stoppen met vechten, omdat pijn nou eenmaal deel is van je mens zijn? Op een zo fine mogelijke manier het leven kunnen zien vanuit een groter perspectief. Heerlijk, natuurlijk wil je dat. Weet je niet hoe?

Mijn boek; ‘365 day of quotes for on the toilet. A proven practice to reprogram your brain for inner-critic to inner-cheerleader’ is a journey you want to go into! We use mindfulness, knowledge, repetition, self hypnosis and will go even Quantum diving… For real, this is the shit you want!

Or check out my 1:1 offerings that are now for a ridiculous low price because I’m researching different approaching techniques. This will turn into a group practice. That means that you can have me all for yourself.

I open for spaces up in January. Get on my newsletter to jump in!