Van lijden naar leiden

Laten we weer eens in het hier en nu zijn. Gewoon zo normaal en levend. Waar het donker het licht overneemt, maar de lampen het zicht verscherpen omdat we onze ogen en de reflectie van de maan niet meer vertrouwen. Wat een tijd… Wat een mooie, verwarrende tijd. 

De cowboyboots stompen mee op de maat die niemand anders hoort dan zij. Het bier wordt geproefd en niemand weet hoe het gesmaakt wordt. De tong blijkt de smaken steeds weer te veranderen. Aan niets kan gewend worden. We roken nog een sjekkie. De kluwen van emoties razen door haar heen als de storm die al weken voor de Alpen blijft hangen, of over Florida heen raast. 

Gelukkig wordt er ook nog muziek gemaakt. Verdomme, gelukkig wordt er ook nog muziek gemaakt! 
Dansen kunnen we altijd, ook op de botten van de doden. Er is niets zo makkelijk als andermans pijn. De terracotta pilaren die de bogen staande houden, kijken me aan zoals ze al eenieder hebben aangekeken de honderd jaar voordat ik eronder zat. 
De vingers vliegen over de toetsen alsof het een piano is. 
Gelukkig wordt er nog muziek gemaakt. 
God help(t) ons.
De wereld is nooit anders geweest.

DE PIJN DE PIJN DE GLORIE DE GLORIE. 

De muziek wisselt elkaar af, net als emoties en gedachten. Niets is hier om te blijven. Ze zit in haar favoriete kroeg waar iedereen haar kent, maar niemand weet wie ze is. Bloedend, door haar witte broek heen, de enige die nog schoon was. Ze heeft al een tijd terug haar schaamte opgegeven. De cowboylaars blijft bewegen. Ademen wordt de hele tijd in de gaten gehouden, ondanks dat het uit zichzelf gebeurt; ze wil er alleen maar bij zijn – bij het wonder van het normaal.

Er wordt opeens geweten waarom “oud worden” een ding is. 

(Ik draai even mijn legale CBG-jointje af, en dan vertel ik je er meer over.)

Er wordt aan Django gedacht. Django die niet meer kan ademen. Django die vastzit aan zoveel waarvan ze dacht nog geen afscheid van te kunnen nemen. Django die haar identiteit in stand houdt; dat ze pijn heeft; dat ze hulp nodig heef; dat ze incapabel is; dat haar trauma groter is dan haarzelf. 

Django die ze nu bij haar vriend heeft achtergelaten omdat haar brein een dagje vrij kan zijn van zich drukmaken. Django die deze dinsdag geopereerd wordt omdat hij zonder niet meer kan ademen. Django die oud wordt, Django die langzaam afscheid neemt, en het enige dat hij achterlaat is haar vermogen om haarzelf te zijn. 

Mijn god, hoe kan zoveel pijn zoveel vrijheid bieden. 

Huilend zit ze te typen tussen al de Italianen die haar al zoveel vaker zo hebben gezien en het niet hebben begrepen.

Het mooie van niet meer bang zijn voor pijn, is dat pijn een emotie blijkt te zijn die je zelf kan benoemen. Wanneer het label van pijn eraf raakt, kan je in de soep van pijn zitten wanneer het zich aandient, en je kan de soep zo laten smaken zoals je zelf wilt. 

Pijn hoeft geen bittere pil te zijn. 

Het was nooit de pijn, het was altijd de angst voor pijn. 

Zoals de angst voor angst. Of de angst voor het ‘niet weten’ (de enige echte angst voor het brein, want het is het ‘niet weten,’ en het brein doet niet aan ‘niet weten.’ Het brein doet aan continue herinneringen en zinnen kopiëren die in het systeem zijn ingesteld, aka DE ANGST (voor de emotie). Die angst (de angst voor de angst) is het programma dat vele breinen als hoofdloop hebben. 

Gelukkig kan je die programmeren zoals je wilt! 

Denk erover na… je kan je brein inprogrammeren zoals je ECHT wilt.

Je hoeft je brein niet ‘stil te krijgen’ om verlichting te ervaren. Je kan gewoon DE VOORDELEN van je brein gebruiken voor je eigen wensen.

Je kan gezien worden precies zoals je gezien wilt worden!

Eindelijk is externe validatie weggevallen. Degene die je wilt zijn, ben je opeens.

Eindelijk is pijn geen pijn meer, maar dansende vingers over het toetsenbord, dat ook piano-toetsen zijn. De sierlijkheid is precies hetzelfde. De tranen van het verblindende zicht. Waar alles, ALLES, dat gezien wordt, binnenin met dezelfde ogen bekeken wordt. Geen zwart, geen wit, geen grijs. Gespeeld door de beste actrice die je voor deze rol kan aannemen; jouw eigen mens-zijn. Alles gebruiken zoals ze is gemaakt. Alles voelen wat gevoeld wil worden. Alles ruiken wat geroken wil worden. Alles zien wat gezien wil worden.

Geschreven door de enige waarvan je wilt dat die het schrijft; je ‘higher self,’ degene die de wereld ziet zoals het is, een open canvas, speciaal voor jou. Waar het leven beschreven kan worden als een wonderlijke ervaring. 

Nog steeds kotsend. Nog steeds huilend. Nog steeds schreeuwend.

Alleen nu is lijden leiden geworden.

Je bent de reactie voor // je leeft in de tijd tussenin.

Je mens reageert zoals ze reageert, maar de betekenis van het brein is veranderd.

Dit is natuurlijk niet verplicht voor de verlichte staat; de verlichte staat kan ‘om het brein heen,’ ‘om het pijn voelen’ heen, maar het spel is zo verdomde lekker. Waarom zou je toch in godsnaam iets anders willen doen? Waarom zou je ook maar iets van het menszijn willen afwijzen, als je er DIT mee kan doen?

En het mooie is; we hoeven nergens meer voor te zoeken. Alles wat gezocht wordt, is de beschrijving van het gewenste. En het gewenste is wat jij wilt dat het is. Goed om te weten wat je ECHT wilt, en dan HOP een nieuw programma in het brein maken.

Ik weet niet of ik het nog duidelijk kan zeggen.

En het allermooiste is; als je haar nog niet ‘buiten’ ziet, dan leef je haar al binnen.

Terug gezogen aan het tafeltje in haar favoriete kroeg waar zelfs haar vrienden haar vingers zien dansen en vliegen over toetsen, in haar eigen wereld, waar ze elk moment weer uit kan stappen om in welke andere wereld dan ook te zijn.

Elke verandering lijkt weer eng voor het brein, maar wat is angst? Dat ligt eraan hoe we het noemen.

Beyond enlightenment
…and now, we play

With Love
Lincy