De acteur, de observeerder en de regisseur in één.

Leven in het moment… Het wordt zo vaak gezegd, maar wat betekent het precies? En is het een plek waar je kunt komen?
Zoals altijd wil ik je eraan herinneren dat ik woorden probeer te gebruiken voor een ervaring die niet met woorden te beschrijven valt. Maar het zal een echte dichter/devotee nooit stoppen om het te proberen.
Ik denk dat het het makkelijkst is om de ervaring te beschrijven als dat je losstaat van alles dat betekenis lijkt te hebben. Er is daar natuurlijk ook geen ‘ik’ die ergens van los kan staan.
Whahaha, oké, hoe was deze eerste poging?
Hoeveel lezers heb ik nog over?
Nog een keer:
Er is hier een bewustzijn dat zich bewust is van de verschillende rollen die gespeeld worden met het mens-zijn.
Al is dat binnenin, ‘hier’ is ook niets.
In het ‘hier’ bestaat alles.
Maar alles is zoveel dat het samenkomt als niets.
Valt dit te begrijpen? Nee, absoluut niet. Het leven valt niet uit te leggen; je kunt het alleen leven. Maar wie leeft er dan dat leven?
Uiteindelijk zul je dat zelf kunnen kiezen. Of beter gezegd, je kiest dat continu zelf. Maar niet op de manier die zovelen lijken te denken: dat alles wat er gebeurt op de planeet hun eigen schuld/manifestatie/karma is. Nee, nee, want dat zou betekenen dat er zoiets bestaat als schuld. Dit kan alleen binnen de realm van het brein. En wie is het brein?
Is ‘hier’ een plek? Of een moment in de tijd? En kun je daar komen?

Goed nieuws! Je kunt er niet alleen komen; je kunt er letterlijk niet uit! Het is onmogelijk om de realm van ‘het hier en nu’ te verlaten!
Zijn we teleurgesteld of blij?
Nog meer goed nieuws: als het brein het idee heeft dat het ‘er nog niet is’, kun je het opnieuw programmeren; een nieuwe software plaatsen in dat heerlijk intense brein van ons mensen.
Persoonlijk ben ik via de weg van het brein de ruimte in geduikeld (het hele verhaal kun je natuurlijk lezen in de voorgaande blogs of hier; Who is she voor een kleine intro.

Anyways, de basis: met welk weten beginnen we;
Wat elk individu zoekt, is het leven. Of beter gezegd: het leven vol kunnen leven, op individueel niveau. Niemand kan dat als een ander, en niemand hoeft meer te worden dan dat je nu bent.
Het leven vol leven is alles (mogen) zijn dat er opspeelt binnenin de individuele ervaring; ook (juist) de ervaringen die door het brein bestempeld worden als negatief of positief.
Het geheim van het brein opnieuw programmeren is dat je in het begin leert te zijn met wat er in je realiteit oppopt. En ja, dit is niet comfortabel. Iets nieuws leren gaat altijd met vallen en opstaan, en vallen buiten de regels van de aangeleerde gedragspatronen van het brein is het meest oncomfortabele dat ik ooit heb gedaan en blijf doen. Eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat (in ieder geval in mijn ervaring) dit een constante focus is… Een brein dat kan focussen, of beter gezegd; een brein met een getrainde aandachtsspanne is de meester van het menszijn-spel.
Waarom willen we ons brein kunnen focussen op ook de dingen die we helemaal niet willen voelen of bij willen zijn?
Dat is het tweede geheim (hierbij heb je durf nodig); de momenten dat je (op je eigen snelheid, stapje voor stapje) bij zware gedachten/emoties mag zijn, met angstzweet en al, zijn de momenten dat je leert dat je ook daar veilig bent, ondanks dat het lijkt alsof je bestaan/leven/idealen/geloofsovertuigingen in groot gevaar zijn.
Waarom willen we dit?
Hoe veiliger je als mens je voelt in welke patronen dan ook, bereid je voor op de tuimeling in het nu.
Het ‘nu’ voelt als een zwart gat dat alles opslokt dat eerst betekenis leek te hebben.
Het onszelf afscheiden van de identificatie van (oude) patronen, of beter gezegd; de dood van het idee van wat je nu gelooft te zijn, is een schok van extreem formaat. Om dit te bereiken moet er een gevoel van prioriteit zijn. Er moet tijd geïnvesteerd worden in het leren zijn met alles wat je mens maakt. Het is het opofferen van het idee/geloof/identiteit van je individu dat zich automatisch en onbewust heeft opgebouwd door middel van niet beter weten en overleven in je wereld, de eerste jaren van je leven.

Om te realiseren dat alles wat je denkt te zijn door bepaalde oefeningen en herhalingen is ontstaan, geeft je op een bepaald moment de realisatie dat alles wat onbewust is gedaan, óók bewust kan worden gedaan. Het wordt nou eenmaal al gedaan, of je er zelf nou bewust mee bezig bent of niet.
Deze realisatie komt gegarandeerd als je jezelf aan dit proces overgeeft; als je domweg gewoon terug blijft komen naar ‘je mens willen zien, precies zoals ze is’.
Het is een proces dat een bepaalde afstand creëert. Hoe meer je ziet, hoe meer je voelt, hoe meer je bent, is de garantie van het ineenklappen van tijd.
In het begin is er niets dat meer beangstigend is dan dit, en angst blijft je metgezel. Maar laat me je geruststellen, later in ‘het proces’ is angst simpelweg alleen maar angst, zoals verdriet alleen verdriet is, en blijheid alleen maar blijheid.

De acteur, de observeerder en de regisseur in één.

Ik heb de methode ‘BreinBus’ hiervoor in het leven geroepen; ook hier heb ik uitgebreide blogs over geschreven, want ook ik ben ‘ergens begonnen’ ‘Het begin….’ (ik zal je aanraden om al mijn blogs te lezen en langzaam in de diepte van dit spel te zakken) . Dit is een goede manier om het brein (de conditioneringen/(coping, bescherming)mechanismen/behoefte/schema’s/modi) te leren kennen. We trekken het brein uit elkaar en puzzelen het terug, precies zoals we willen.

Binnenin dit proces leer je automatisch bewust oncomfortabel zijn, bewust voelen wat we voelen (focus) en aandachtsspanne (erbij zijn).

Heads up: dit is een continu proces, tot aan de dood van het lichaam. Maaaaaaar, op een gegeven moment komt er een omslagpunt waarin de bestuurder van de bus wordt ingewisseld; van mens naar God.
Vanaf dat moment kijk je compleet anders naar het leven, terwijl er tegelijkertijd lijkt of er niets veranderd is.
Nog steeds mens, alles dat je bent, hier en nu. Maar de heerlijkheid van het ook zijn van de oog van de orkaan.
Het spel is begonnen.
Het spel dat zich afspeelt in het hier en nu, of beter gezegd; in het midden van je menszijn in elk gegeven moment. CONTINU

En dan zie je opeens dat je altijd al was wat je wilde zijn: levend!!!

Dat is het kado, het leven zijn en volop aanwezig!!
Een film, speciaal voor jou!

Wie wilt dat nou niet?