Een brein dat niets begrijpt..

*Met een Nederlands brein in Italië zijn.*

Het is een ongelofelijk interessant experiment om een brein dat is opgegroeid in Nederland los te laten in het wilde leven van de Italianen. 

Het is nu zo’n ongeveer twee jaar geleden dat ik verhuisd ben naar Italië, en zoals zovele mij dagelijks herinneren, ‘ik ken nog steeds de taal niet.’

Ook heb ik verhalen in mijn hoofd gehoord dat het wel ongehoord is om niet de taal te spreken van het land waar je in verkiest te gaan wonen. Dus ik snap het. Het is niet makkelijk om de taal niet te kennen. Het is niet makkelijk om je niet  meer verstaanbaar te kunnen maken dan; ‘un caffè macchiato per favore.’ 

Zeker niet als de enige gesprekken die je daadwerkelijk interesseren de gesprekken zijn die de kern proberen te raken van wat het betekent om mens te zijn. Aka, gesprekken waar de best geleerde filosoof zich niet eens op een vrijdagavond aan wilt wagen. 

En toch, toch werd ervoor gekozen om niet de taal te spreken. Nu moet ik eerlijk bekennen dat het niet daadwerkelijk echt gekozen werd, maar meer geobserveerd. Het is namelijk wel geprobeerd; ik heb een leraar ingeschakeld voor één op één lessen. Ik heb onderwijs gezocht voor immigranten (daar waar ik niet echt de doelgroep was). En alle apps die beloven binnen drie maanden vloeiend de taal te leren spreken zijn gedownload en betaald.. 

En niet te vergeten, het brein is tegenwoordig, sinds ik middenin het oude centrum van de stad woon, dagelijks met de Italiaanse taal omringd.

EN TOCH wordt de taal niet opgenomen. 

Ik heb vanaf nu besloten het anders te gaan bekijken, in plaats van mezelf extra streng aan spreken en te luisteren naar de veroordelende stem die altijd vanuit ergens achter in het hoofd schreeuwt, (laat ik mezelf ook weer wat ruimte gunnen met de wetenschap dat ondanks dat ik mij nog steeds moet houden aan de grenzen van mijn brein en haar TBI).

Dus ben ik eens gaan kijken naar wat de uitwerkingen van een brein die nu twee jaar rondom een taal leeft die niet wordt begrepen.

Een experiment is geboren!
Je zou het misschien niet geloven, maar het eerste dat me opvalt is dat het zichtbare leven zich verbreedt. Er worden geen waarheden meer spontaan neergeplant, omdat het brein direct een conclusie denkt te kunnen trekken als zij ‘wat begrepen heeft.’ De focus heeft zich uit het ‘ willen verstaan’ verbreed in een attentie dat veel meer omringt dan alleen de eerst behoefte van willen begrijpen.

Er wordt veel meer geluisterd, alleen dan minder met de oren. Ik ben in deze twee jaar nog sensitiever geworden voor ‘de betekenis achter de woorden’ dan dat ik eerst al was. Iedereen spreekt met energie, met lichaamstaal, met uitdrukkingen, met vibe. Niemand kan meer tegen me liegen ondanks dat ik niets begrijp. Het geeft extra waarden. 

Het enige wat ik inlever is de basale gespreksvorm. En die nieuwe auto of vervelende collega interesseert mij dus geen klote, excuse my french. 

En het handjevol mensen die merken ‘waar ik zit,’ kan het niet schelen dat ik de taal niet spreek. Daar kan je gewoon mee ‘stil zijn.’ Die VOELEN dat ze met mij in contact willen zijn, en die maakt het meestal helemaal niets uit, het kan zelfs een verademing zijn heb ik gehoord.

Nu ben ik natuurlijk ook wat mensen tegengekomen die Engels spreken, in ieder geval basis Engels (ik woon in een niet al te grote stad in Emilia-Romagna, en er komen weinig tot geen toeristen). En ik heb het geluk dat er ook hier weer mensen te vinden zijn die graag diep willen duiken, of anders gezegd; gewoon (bewust) willen zijn. Nu spreek ik die mensen zo ongeveer bij elkaar acht uur per week. Zo’n vier uur per week wordt er gebeld met der Nederlanden, en ook daar worden de gesprekken gevoerd waarbij (bewust) mens-zijn op de voorgrond staat. (uiteindelijk valt alles daaronder, maar goed, laten we het voor de lezer makkelijk houden). Ik slaap tegenwoordig zeer onregelmatig, maar laten we zeggen zo’n acht uur per nacht ( soms één uur, soms twaalf). Dan houden we zo ongeveer honderd uur per week over dat ik alleen ben met mijn brein. Ik weet niet of je kan begrijpen wat dat betekent om het grove merendeel van je leven enkel en alleen met je eigen brein te maken te hebben, ik denk niet dat er veel mensen zijn met deze ervaring. 

Mijn brein is briljant en kan zeer actief zijn (heb jij al ondervonden dat er niets mis is met een actief brein als je je niet meer identificeert met de gedachten, een beetje net als een vreemde taal, grijns). 

Ik ben nu al ruim 14 jaar continu bezig met mijn brein te observeren en nieuwe programma’s te installeren, het begon als noodzaak om te kunnen (over)leven, maar het is nu mijn normaal geworden en zelfs mijn hobby. Uit deze voorgaande zin kan je al opmerken wat ‘nieuwe programma’s installeren’ betekent; iets wat niet veranderd kon worden en de noodzaak werd een deugd. 

Dus hetzelfde (TBI) is nog steeds aanwezig, maar wordt niet meer gezien als vijand of verschrikking, of tenminste, steeds minder en minder. Er zit natuurlijk ook nog wat extra flavor verstopt in dat heerlijke hersenletsel van mij.  

Anyways, alleen met mijn brein dus. 

De superkrachten die zichtbaar worden als er bepaalde basisbehoeften van de zintuigen worden afgeknepen, zijn fenomenaal. Het enige wat ik via de zintuigen binnen krijg is de informatie die ik VERKIES binnen te krijgen. Mijn social media input zoals youtube en IG is een bende van magie gelovers en creëerders van de realiteit die ze willen. Ik omring mij dagelijks met de begrijpbare kennis die je normaal misschien maar een paar keer in je leven tegenkomt als je er niet naar zoekt. Ik leef bewust! Daar waar mens zijn opeens ook wonderlijk is!

Het allertofste is denk ik wel de observatie van het brein dat langzaam de verschrikkelijke behoefte om mee te komen loslaat. Ik kan aan een zes persoons tafel zitten waar er luidt gediscussieerd wordt over wat-dan-ook, en ik hoor de geluiden aan alsof het vogelzang is, ik zie de lichten spelen met de warmte, ik voel mijn voeten op de grond, mijn ademhaling, de beweging van de aarde, de vluchtige energie stromen, de smaak van mijn drankje, de emoties van iedereen om me heen, de wind op mijn huid, mijn kloppende hart, en mega veel lagen meer. Vaak zie je het gebeuren dat het poëzieboek weer tevoorschijn wordt gehaald omdat er zoveel ruimte is om te creëren, om te schrijven, om te observeren.

En ik denk, dat dit precies is wat ik altijd al gewild heb.

Ik hoef nergens meer bij te horen, of iets te bewijzen, ik kan gewoon (hier) zijn. En de taal niet verstaan, op dit moment, blijkt meer een zegen dan een vloek.

zucht.