Tijdreizen in je triggers

Een trigger maakt van een herinnering een realiteit in het nu.

Er gebeurde mij vandaag iets geweldigs om te kunnen observeren. De aanleiding en de herinnering en de weg er naar toe was verschrikkelijk. Maar ik heb nog niet eerder van dichtbij kunnen kijken naar de werking van een trigger.
Laten we beginnen.
Vandaag ging ik op bezoek bij een vriendin van mij, die vorige week een ongeluk had en net uit het ziekenhuis is gekomen. Toen de andere bezoeker weg was en we nog een café ingeschonken hadden voor onszelf vroeg ik naar haar ongeluk.
Ze werd tijdens het oversteken aangereden door een auto die in eerste instantie veel verder weg leek dan de tweede keer kijken. Toen ze besefte hoe snel de auto dichterbij kwam deed ze een stap achteruit. Wat er voor zorgde dat ze niet vitaal aangereden werd. Ze werd geraakt bij haar heup en werd nog een paar meter meegetrokken over de straat, haar kleren bleven haken aan een deel van de auto. Het enige wat ze herinnert tussen de impact en de ambulance in was dat ze op haar zelf neerkeek en precies zag hoe ze op straat lag; welke houding haar lichaam had aangenomen en de hoeveel bloed er over haar gezicht en kleren stroomde. Ze heeft vier dagen in het ziekenhuis gelegen, en ze was net een paar dagen thuis en klaar voor bezoek. Hier kom ik in beeld.

Ze sprak met mij over wat haar brein doet, wat ze niet gewend is wat hij doet, en dat alles zo verdomde anders lijkt dan normaal. Dat ondanks dat alles goed lijkt te zijn; niets gebroken, geen interne bloedingen of andere gevaarlijke zaken, toch dingen verkeerd lijken. De wonden helen goed, maar de energie is simpelweg verdwenen en ze kan niet meer met zekerheid op haar benen staan. 
De doktoren hadden er geen antwoord op en zeggen dat het met de shock te maken kan hebben. Nu weten we allemaal dat we allemaal niet veel weten van het brein; het brein is één groot mysterie voor ons, een beetje zoals het universum. Dus ’tijd’ zal de oplossing mee kunnen dragen.

Ze wist dat ik een soortgelijke ervaring had meegemaakt en wilde daar graag over praten (ook over mannen, maar dat is een hele andere blog).
We hebben een paar uur met elkaar doorgebracht en we bespraken veel over angst, pijn en boosheid.

Nu heb ik zelf deze dagen het redelijk moeilijke zwaar, mijn brein is erg vermoeid en er wordt een hoger dan gemiddelde pijn in het lijf ervaren, wat ook voor emotionele schommelingen zorgt. (niets komt alleen). Al met al, doodmoe.

Maar nu komt het interessante; tijdens het praten over de herinneringen van de pijn en brein van de jaren direct na mijn ongeluk zorgde voor een trigger dat mij DIRECT terug bracht IN de herinnering van toen. Alsof het helemaal geen herinnering was maar mij NU gebeurde!

Ik excuseerde mij na een tijdje, gaf haar een knuffel en liep met trillende benen de trappen af. Langzaam, struikelt over niets, bewegende straten en aanvallend daglicht vergezelden mij op de weg terug. Het was ‘maar’ 800 meter, maar het kon wat mij betreft de andere kant van Italië zijn. De enige reden dat ik niet met een paniekaanval op de grond lag was omdat ik ergens diep binnenin wíst dat dit niet was wat het brein dacht dat het was. Ik denk dat dit het voordeel is van die ‘extra laag bewustzijn’ die mijn normaal lijkt te zijn.

Nu ben ik zelf geen vreemde van tijd reizen/afstand reizen, en bevind ik mij regelmatig in een andere tijdspanne/dimensie/wereld (al zijn die natuurlijk altijd allemaal in het nu, wat het ook daarom zo makkelijk maakt) maar die reizen heb ik allemaal ‘bewust gekozen.’ Daar werd ik niet in geslingerd.
En al is de ervaring van triggers mij absoluut niet vreemd, en ik heb meerdere uren (wel dagen/weken/maanden) op de grond gelegen vanuit een trigger die de realiteit voor mij veranderde waardoor het hele systeem geloofde in doodsgevaar te zijn. 

Dit was de eerste keer dat ik er zo’n duidelijk bewustzijn op had.

In de hypnosis wereld zal dit allemaal niet vreemd klinken, en ik ben dan ook van plan hier verder naar te kijken. Maar er zijn vandaag weer talloze mogelijkheden bij mij binnen gekomen. Verdomde interessant!

Het is nu avond en ik lig op bed. Ondanks dat ik uitgeput ben, en Django alleen buiten heb kunnen laten plassen voordat de drukte en het geluid van de stad mij weer naar binnen duwde, moest ik in de pen klimmen om deze openbaring op te schrijven.
Het maakt het voor mij allemaal weer wat leefbaarder; de mogelijkheden! Ik ben zo enthousiast dat ik het moest opschrijven voordat ik het vergeet (want ja; hersenletsel)

Anyways, het staat op papier en ik zal er later ongetwijfeld op terugkomen, met allemaal vette variaties die jezelf kan toepassen, maar voor nu…. ciao!

ps.Als je dit leest en je herkent dit, hoe tof, je bent een tijdreiziger!!

Kijken hoe je het ook anders kan invullen; als het met pijn kan… ;).

Pottytrainingthebrain into a new reality.
O men, het wordt steeds leuker!